Zum kotsen in Hpa-an Myanmar
Eten dat slecht valt heeft de eigenschap het lichaam op ongepaste wijze weer te verlaten. En als het echt slecht gevallen is, dan verlaat het je lichaam heel snel. Wanneer je een busritje van Yangon naar Hpa-an geboekt hebt en je hebt met zo'n situatie te maken, dan wordt zo'n busreis er niet beter op.
Voor alle duidelijkheid, met mij gaat het prima, maar mijn voor-buurvrouw in de bus liep tegen bovenstaande situatie aan. Het kan ook reisziekte door de bumpi-roads van Myanmar zijn geweest, dat laat ik even in het midden. Maar zelden heb ik iemand in zo'n korte tijd zoveel plastic zakjes zien vullen. En toen de zakjes vol en op waren ging het raampjes regelmatig open om periodiek een organische cocktail op de stoffige kiezels langs de weg achter te laten.
Rustig an in Hpa-An
Ik heb de afgelopen dagen dus rondgehangen in het stadje Hpa-an. Daar kwam ik via een bus-marathon vanuit Hsipaw. Daar had ik de eerste bus te pakken die me in 5,5 uur naar Mandalay bracht. Na een kort verblijf om wat te douchen en een paar uurtjes slaap te pakken nam ik de eerstvolgende bus waarvan de rit naar Yangon 10,5 uur in beslag nam.
En omdat bij aankomst op het busstation in Yangon op het perron naast het perron waar ik aankwam, bus tickets naar Hpa-an werden verkocht én de eerst volgende rit binnen 30 minuten zou gaan vertrekken zat ik vervolgens nog eens 5,5 uur in een bus. Eenmaal aangekomen in Hpa-an voelde ik me eigenlijk nog best oké.
Hpa-an is een alleraardigst dorpje. De wegen bevatten nog iets van asfalt en als klap op de vuurpijl staat er op één van de kruispunten hier sinds kort een spiksplinternieuwe hi-tech stoplicht met heuse ledverlichting. Nu nog wachten op verkeer want er rijdt hier a) echt bijna geen kip en b) ze zien zelf het nut van het stoplicht dus niet in en dus rijdt iedereen door rood.
Tour de la maison rond Hpa-an
Vandaag met de directeur/eigenaar/barkeeper/schoonmaker/receptionist op pad geweest langs allerlei grotten met vleermuizen. Het nadeel van een Boeddhistisch land en grotten met vleermuizen is dat die twee nog wel eens gecombineerd willen worden. Dus, een enorme Boeddha verstopt in een grot met net buiten de grot een klooster.
Volgens lokaal gebruik ben je verplicht om je slippers uit te doen bij een Boeddhabeeld en bij kloosters. In de grot op blote voeten bleek het dus nogal glad te zijn. Dat bleek dan ook door een dikke laag vleermuizenpoep te komen, getsie! Gelukkig mochten we om die reden in deze grot onze slippers aanhouden. Het diepe profiel aan de onderkant van mijn Teva's waren aan het eind van de tocht dan ook volledig opgevuld met vleermuizendrek.
Verder zijn me nog een aantal zaken opgevallen de afgelopen dagen. Auto's rijden hier rechts, zoals bij ons. Maar het stuur zit ook rechts. Alleen bij nieuwe auto's weer niet. In oude auto's inhalen kan dus voor spannende momenten zorgen. Veel auto's hebben hier geen spiegels of men gebruikt ze niet. Te pas en te onpas druk je je wagen gewoon ergens tussen maar zoals wel vaker in landen die voor ons chaotisch lijken, gaat het tot nu toe altijd goed. Behalve dan met die ene bus die ik langs de weg heb zien staan. Het onderstel was nog in tact maar daar was dan ook alles mee gezegd.
Meer bus voor je geld in Myanmar
En inmiddels heb ik er ongeveer 40 bus uren opzitten. Volgens goed Aziatisch gebruik hangt er in zo'n long-distance bus een joekel van een plasmascherm en is de geluidsinstallatie ook dik in orde. En na 40 uren buspret begin je ineens door te krijgen dat er in heel Myanmar maar een man of zes in vrijwel alle films spelen. Telkens weer dezelfde koppen en zoetsappige verhalen. Vandaag nagevraagd en het blijkt echt te kloppen. Er zijn wel meer acteurs en actrices maar er zijn er maar een paar beroemd, en die spelen in de meeste films. Nou ik ga eens kijken hoe het strand van Setse eruit ziet. Zelfs Google Images heeft er bar weinig foto's van. Ik ben reuze benieuwd!